Private Project

Traces on the Soul

Traces on the Soul
(Ślady na duszy)
Directed by Łukasz Frątczak

Robert Janczewski – charged with murder and skinning of a female college student in Cracow, has spent 7 years in jail, because one of the investigators saw “traces on his soul”. The film shows how the investigation was handled, what mistakes were made, and reveals how the police and the Prosecutor’s Office have tampered with the evidence to hound down and sentence an innocent man.

“Traces on the Soul” is an investigative documentary which navigates the viewer through one of the most controversial criminal cases in Poland – a brutal murder and skinning of a female college student in Cracow, and a years-long investigation which, instead of leading to the truth, has irrevocably destroyed the life of an innocent man.

The film begins with a recollection of the crime that has shocked the public and created huge pressure for a quick identification of the culprit. Amidst fear and a media frenzy, the law enforcement focuses on one suspect: Robert Janczewski. The narrative leads the audience through the successive stages of the investigation, gradually revealing that the indictment was based not on hard evidence, but on hypotheses, presumptions and subjective interpretation of behavior patterns.

The film starts evolving around the “traces on the soul” concept – an unconventional reasoning by the investigators, according to which lack of material evidence, the suspect’s emotional reactions and their psychological profile can replace proof. The documentary shows how this narrative gradually superseded the classical criminal procedure, turning the investigation into an attempt to prove an assumption.

As the film goes on, the emphasis of the story moves from the crime itself to its consequences. The audience learns about years of jail, social stigma, and psychological harm done to a man, who formally remains innocent, but practically has been already sentenced by the system. The narrative reaches its culmination with the final acquittal after many years – a moment which doesn’t bring about catharsis, but bears questions about responsibility, the irreversibility of harm, and the price an individual pays for the mistakes of an institution.

“Traces on the Soul” is not just a story about one case, but a universal reflection on the mechanisms of power, cognitive mistakes in investigations and the thin line between seeking justice and contradicting it. The documentary consistently exposes the mechanism of the investigators’ selective reasoning: facts fitting the presumed hypothesis were enhanced, while those which undermined it were marginalized or ignored. The audience watches as – as years passed – the investigations strayed from seeking the truth, and focused on defending their earlier decisions.

____________________________________________

Robert Janczewski – oskarżony o zamordowanie I oskórowanie krakowskiej studentki, przesiedział 7 lat w areszcie, bo jeden ze śledczych dostrzegł “ślady na jego duszy”.
Film pokazuje jak wyglądało śledztwo, jakie błędy w nim popełniono oraz ujawnia jak policja i prokuratura manipulowały dowodami by zaszczuć i skazać niewinnego człowieka.

„Ślady na duszy” to dokumentalny reportaż śledczy, który prowadzi widza w głąb jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw kryminalnych w Polsce – brutalnego zabójstwa i oskórowania studentki w Krakowie oraz wieloletniego śledztwa, które zamiast doprowadzić do prawdy, pozostawiło po sobie trwałe zniszczenia w życiu niewinnego człowieka.
Film rozpoczyna się od przypomnienia zbrodni, która wstrząsnęła opinią publiczną i wywołała ogromną presję na szybkie wskazanie sprawcy. W atmosferze strachu i medialnego napięcia organy ścigania koncentrują się na jednym podejrzanym – Robercie Janczewskim. Narracja prowadzi widza przez kolejne etapy postępowania, stopniowo odsłaniając, że fundamentem oskarżenia nie są twarde dowody, lecz hipotezy, domniemania i subiektywne interpretacje zachowań.
Centralnym motywem filmu staje się tytułowa koncepcja „śladów na duszy” – nieformalna metoda myślenia śledczych, według której brak dowodów materialnych, emocjonalne reakcje podejrzanego oraz jego psychologiczny portret zaczynają pełnić rolę dowodów winy. Dokument pokazuje, jak ta narracja z czasem wypiera klasyczne standardy postępowania karnego, a śledztwo coraz bardziej przypomina próbę potwierdzenia z góry założonej tezy.
W miarę rozwoju filmu ciężar opowieści przesuwa się z samej zbrodni na jej konsekwencje. Widz obserwuje lata aresztu, społecznego napiętnowania i psychicznego wyniszczenia człowieka, który formalnie pozostaje niewinny, lecz w praktyce zostaje skazany przez system. Kulminacją narracji jest prawomocne uniewinnienie po latach – moment, który nie przynosi katharsis, lecz rodzi pytania o odpowiedzialność, nieodwracalność krzywdy i cenę, jaką jednostka płaci za błędy instytucji.
„Ślady na duszy” to nie tylko opowieść o jednej sprawie, lecz uniwersalna refleksja nad mechanizmami władzy, błędami poznawczymi w śledztwach i cienką granicą między poszukiwaniem sprawiedliwości a jej zaprzeczeniem. Reportaż konsekwentnie obnaża mechanizm selektywnego myślenia śledczych: fakty pasujące do przyjętej tezy były wzmacniane, a te, które ją podważały, marginalizowane lub ignorowane. Widz obserwuje, jak z biegiem lat śledztwo coraz bardziej oddala się od poszukiwania prawdy, a coraz bardziej skupia się na obronie wcześniej podjętych decyzji.

  • Łukasz Frątczak
    Director
  • Łukasz Frątczak
    Writer
  • Patrycja Redo Łabędziewska
    Producer
  • Project Title (Original Language):
    Ślady na duszy
  • Project Type:
    Documentary, Television
  • Genres:
    True Crime, Investigation, Justice
  • Runtime:
    58 minutes 42 seconds
  • Completion Date:
    May 15, 2025
  • Country of Origin:
    Poland
  • Country of Filming:
    Poland
  • Language:
    Polish
  • Film Color:
    Color
  • First-time Filmmaker:
    No
  • Student Project:
    No
  • Digital Cinema Package:
    Unavailable
Director Biography - Łukasz Frątczak

Łukasz Frątczak – born March 31st 1985, a Polish investigative journalist and reporter associated with TVN24, and programs like “Black on white” or “Superwizjer”. Frątczak has created and co-created a number of renowned TV reports which have sparked public debates and contributed to exposing serious irregularities, both in state institutions and in the sphere of public economic policy. For his work in journalism Frątczak has been awarded the prestige Grand Press Award in 2023 for the “Hostages to a contract” series which analyzed the provisions and consequences of the Orlen and Lotos merger. Also awarded twice at the Hamburg Media Festival, and nominated for the Polish-German Journalism Award and the MediaTory award.

_______________________________________

Łukasz Frątczak – ur. 31 marca 1985 r. polski dziennikarz śledczy i reporter związany z kanałem TVN24 oraz programami takimi jak „Czarno na białym” czy „Superwizjer”. Frątczak jest autorem i współautorem wielu głośnych materiałów telewizyjnych, które wzbudzały szeroką debatę publiczną i przyczyniły się do ujawnienia poważnych nieprawidłowości – zarówno w sferze publicznej polityki gospodarczej, jak i w działaniach organów państwowych. Za swoją pracę dziennikarską Frątczak został uhonorowany prestiżową nagrodą Grand Press 2023 za cykl „Zakładnicy umowy”, analizujący zapisy i konsekwencje fuzji Orlenu i Lotosu. Dwukrotnie nagordzony na Festiwalu w Hamburgu. Wcześniej nominowany również m.in. do polsko-niemieckiej nagrody dziennikarskiej oraz nagrody MediaTory.

Add Director Biography
Director Statement

The square one, so to speak, for the „Traces on the Soul”, was not the crime itself, but the question: what happens to a man pulled in by cog wheels of the system which has presumed him to be guilty. I was not as much interested in “whodunit”, but in how easily, when pressed to wrap up the case quickly, one can dismiss the elementary standards of justice, and replace them with a narrative based on assumptions, intuitions and public opinion’s pressure.

While working on the film, over and over I have confronted materials where the lack of evidence was not an obstacle, but a departure point for more and more abstract interpretations. The “traces on the soul” became a symbol of that mechanism to me – a moment when the investigations strays from facts, and starts leaning on convictions. That’s the moment I considered the most dangerous, and the most universal at the same time.

I didn’t want this film to be an accusation, or a verdict. I aimed to create a cool, distanced narrative which would allow the viewers to see for themselves how seemingly rational decisions become the root of institutional harm. The camera isn’t searching for sensation – it seeks silence after lost years, emptiness after a life suspended in jail, consequences which can’t be erased even after the acquittal.

“Traces on the Soul” is a film about responsibility – not only on the part institutions, but also the people behind them. And about how easy it is to justify one’s decisions with the “good of the case”, and how hard it is later to own up to one’s mistakes. I believe that this story goes beyond one case and one country. It is a story of mechanisms of power, which are universal all around the globe.

______________________________________

Punktem wyjścia do realizacji „Śladów na duszy” nie była sama zbrodnia, lecz pytanie o to, co dzieje się z człowiekiem, gdy zostaje wciągnięty w tryby systemu, który z góry uznał go za winnego. Interesowało mnie nie tyle „kto zabił”, ile jak łatwo w imię potrzeby domknięcia sprawy można porzucić elementarne standardy sprawiedliwości i zastąpić je narracją opartą na domniemaniach, intuicjach i presji społecznej.
Pracując nad tym filmem, wielokrotnie zderzałem się z materiałami, w których brak dowodów nie był przeszkodą, lecz punktem wyjścia do coraz bardziej abstrakcyjnych interpretacji. Tytułowe „ślady na duszy” stały się dla mnie symbolem tego mechanizmu – momentu, w którym śledztwo przestaje opierać się na faktach, a zaczyna opierać się na przekonaniach. To właśnie ten moment uznałem za najbardziej niebezpieczny i jednocześnie najbardziej uniwersalny.
Nie chciałem tworzyć filmu oskarżycielskiego ani ferować wyroków. Zależało mi na spokojnej, zdystansowanej narracji, która pozwoli widzowi samodzielnie zobaczyć, jak z pozornie racjonalnych decyzji rodzi się systemowa krzywda. Kamera nie szuka sensacji – szuka ciszy po latach, pustki po życiu zawieszonym w areszcie, konsekwencji, których nie da się cofnąć nawet po uniewinnieniu.
„Ślady na duszy” to film o odpowiedzialności – nie tylko instytucji, ale także ludzi, którzy je tworzą. O tym, jak łatwo usprawiedliwić własne decyzje „dobrem sprawy” i jak trudno później przyznać się do błędu. Wierzę, że ta historia wykracza daleko poza jedną sprawę i jeden kraj. To opowieść o mechanizmach władzy, które są uniwersalne pod każdą szerokością geograficzną.