The Black Rubber Shoe

TR: Doğuştan ağır bir ayak deformitesiyle dünyaya gelen Osman, ancak Karadeniz’in simgesel lastik ayakkabısı “cızlavet” sayesinde yürüyebildi. O siyah lastik ayakkabılar hem yükü hem de yaşam bağı oldu; onu bir ömür boyu zorlukların içinden taşıdı. Engeline dair toplumsal önyargılara rağmen Osman evlendi, iki çocuk yetiştirdi ve köyüne dönüp emekli olma hayalini gerçekleştirdi. Fakat hayat ona huzur vermeye başlamışken, omuriliğinde çıkan bir tümör onu kalıcı felce mahkûm etti. Şimdi köy evine bağlı, eşine ve çocuklarına hem muhtaç hem de onları kendisine bağlayan kırılgan bir dengede yaşamını sürdürüyor ve lastik ayakkabılarını 20 yıldır giyip yürüyemiyor.
Benim için “Kara Lastik”, yalnızca bir bireyin hikâyesi değil; direncin, kabullenişin ve aile bağlarının nasıl şekillendiğine dair evrensel bir anlatı. Bu filmde bana en dokunan şey, görünürde sıradan olan hayatların, kendi içlerinde nasıl anlam kazandığını anlamak oldu. Çünkü bu belgesel, bir eşin, bir çocuğun babaları uğruna gösterdikleri gizli bir fedâkarlığın da hikayesi aslında… Ve bu hikâye birçok kişi için belki de sıradan olan, aslında derinine inince “şükürler olsun ki izlediğim bu kişi ben değilim” dedirten bir alışılmadıklık barındırmakta. Karadeniz’in kimi zaman hüzünlü, kimi zaman eğlenceli havası da bu hikâyeye siniyor; neşesiyle zorlukları yumuşatıyor, hüznüyle de hayatın kırılganlığını hatırlatıyor.
Yönetmen olarak amacım, izleyiciye sadece Osman’ın yaşadığı fiziksel ve toplumsal mücadeleyi göstermek değil; aynı zamanda sevgi, bağlılık ve fedakârlığın nasıl bir aileyi ayakta tuttuğunu hissettirmek. Bu hikâyeyi anlatmak, bana insanın zor şartlarda bile nasıl onurlu ve dirençli kalabileceğini hatırlatıyor. Seyircinin de filmden bu duyguyla ayrılmasını istiyorum: Hayatta bizi asıl taşıyan şey, çoğu zaman en basit görünen, ama en derin bağlarla örülü olanlardır.

ENG: Born with a severe foot deformity, Osman could only walk thanks to the iconic Black Sea rubber shoes, the “cızlavet.” Those black rubber shoes became both his burden and his lifeline, carrying him through a lifetime of hardship. Despite societal prejudices about his disability, Osman married, raised two children, and fulfilled his dream of retiring to his village. Yet just as life seemed to offer him peace, a spinal tumor left him permanently paralyzed. Now confined to his rural home, he lives in a fragile balance of dependence on his wife and children while also binding them to him—and he has been unable to wear or walk in his rubber shoes for 20 years.
For me, “Black Rubber” is not just the story of an individual; it is a universal narrative about resilience, acceptance, and the shaping of family bonds. What moved me most in this film is seeing how lives that may appear ordinary hold profound meaning within them. This documentary also tells the story of the hidden sacrifices a spouse and children make for their father. For many, what may seem ordinary at first glance carries, on closer inspection, an unusual depth—an experience that might make one think, “Thank goodness I am not in his place.” The Black Sea itself, sometimes melancholic, sometimes joyful, permeates this story, softening hardships with its cheer and reminding us of life’s fragility with its sorrow.
As a director, my aim is not only to show Osman’s physical and social struggles but also to convey how love, devotion, and sacrifice sustain a family. Telling this story reminds me of how human beings can remain dignified and resilient even under the most challenging circumstances. I hope the audience leaves the film with the same feeling: that what carries us through life is often the simplest things, woven together with the deepest ties.